سلام
ماه رجب از راه رسید و چه ماه زیباییست این ماه که به قول شاعر می فرماید:
گویا که تو را هست به جز بعثت احمد میلاد شریف دو علی و دو محمد
اما این ماه برای من خاطره دیگری هم داره
خاطره ی از دست دادن کسی که به لطف خدا سالها در دامان پاکش رشد کردیم و بارور شدیمو
خدا خودش می دونه که هرچی دارم از همین دامان پاکه
لیله الرغایب سالگرد فوت این بانوی مهربانه و من به همین مناسبت این شعر رو تقدیمش می کنم
دوست دارم باز مادر، مثل گل بویم کنی
دوست دارم دست خود، چون شانه در مویم کنی
دوست دارم باز مادر، مثل خورشید زمین
مهر بی اندازه ات را، نقش بازویم کنی
دوست دارم باز آغوش تو مأوایم شود
آن نگاه مهربان را باز بر رویم کنی
دوست دارم عشق را بار دگر یادم دهی
باز هم با آن صدایت، پر ز نیرویم کنی
دوست دارم گاه گاهی باز دعوایم کنی
یک نصیحت باز از اخلاق نیکویم کنی
دوست دارم باز هم، بوسم رخ مهروی تو
باز هم در باغ چشمت، یاس و مینویم کنی
دوست دارم باز هم سر را به زانویت نهم
تا تو هم مثل همیشه، بوسه بر رویم کنی
لیک دیگر بوسه ها تنها به رنگ فاتحه ست
کاش میشد باز مادر، مثل گل بویم کنی
شاعرکوچولو
"اما من درخت نیستم. تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی" . پرنده گفت :
"من فرق درخت ها و آد م ها را خوب می دانم. اما گاهی پرند ه ها و انسا نها را اشتباه
می گیرم" . انسان خندید و به نظرش این بزر گترین اشتباه ممكن بود. پرنده گفت:
"راستی، چرا پر زدن را كنار گذاشتی؟" انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید.
پرنده گفت : "نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است" . انسان دیگر نخندید.
انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد . چیزی كه نمی دانست چیست.
شاید یك آبی دور، یك اوج دوست داشتنی. پرنده گفت : "غیر از تو پرنده های دیگری
را هم می شناسم كه پر زدن از یادشان رفته است . درست است كه پرواز برای
یك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرین نكند فراموشش می شود. پرنده این را گفت
و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا این كه چشمش به یك آبی بزرگ افتاد و به
یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی
توی دلش موج زد . آنگاه خدا بر شانه های كوچك انسان دست گذاشت و گفت :
"یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم ؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود .
اما تو آسمان را ندیدی. راستی عزیزم، بال هایت را كجا گذاشتی؟"
انسان دست بر شانه هایش گذا شت و جای خالی چیزی را احساس كرد آنگاه
سر در آغوش خدا گذاشت و گریست!!!!
تمام عمر من ارزانی تو٬ فقط یک گوشه ی چشمت مرا بس
تمام لحظه هایم پر ز غم باد٬ فقط یک روی خندانت مرا بس
بگیر از رخ حجاب ای ماه روشن٬ ندارم طاقت هجران از این بیش
برای چشم هجران دیده اما٬ فقط یک لحظه دیدارت مرا بس
کسی را ثروتی چون من نباشد٬ به هیچ این جهان چشمی ندارم
از این دنیا و گوهر های در آن٬ غبار کنج ایوانت مرا بس
چرا لختی به دل آرامشی نیست٬ چرا قلبم پر از حسی عجیب است
برای قلب بی آرامش من٬ فقط هستی تو همصحبت مرا بس
شده پرونده ام چون روی خاطی٬ سیاه آورده ام سوی تو یارا
بر این پرونده و روی سیاهم٬ فقط یک لحظه غفرانت مرا بس
تمام آرزوهایم به باد است اگر یک لحظه من را درنیابی
و مقصود همه آمالم این است" کنی جزو شهیدانت مرا"٬ بس
شاعر کوچولو
یه نفر هست که می دونه چرا این پست رو به این شعر اختصاص دادم
برام دعا کنید تا از این شرم بیرون بیام
من خجالت می کشم از صورت زیبای تو
من خجالت می کشم از اسم جان افزای تو
من خجالت می کشم از عشق تو در سینه ام
از تپش های دلم، از صاحب آدینه ام
من پر از شرمم ز روی ماهت ای مولای من
من چه کردم با دل ای معشوق جان افزای من
من که می گویم که عشقت موج در من میزند
مرغ عشق تو همیشه اوج در من میزند
من که از مهر تو سرشار و گرفتارم شدید
پس چرا دارم دلی محکم تر از سنگ حدید؟
دل اگر دل بود باید آب از مهر تو بود
دل اگر دل بود باید غرق در شعر تو بود
نیستم من، نیستم من، نیستم من اینچین
من سزاوارم روم فرسنگها زیر زمین
من که دم از عشق این مولای خوبان میزنم
پس چرا آتش به قلب او فراوان میزنم
پس چرا ساز مخالف مینوازم من مدام
من شکستم بارها قلب شریف این امام
دشمنان گر کینه ای دارند از دشمن چه باک
بر سر و روی چو من عاشق فقط خاک است و خاک
ای خدا من کیستم جز عاشقی بی دست و پا
من که با هر یک گنه گفتم به اربابم نیا
وای بر من، وای بر من، وای بر من ای خدا
یاریم کن تا شوم از دست نفس خود رها
یاریم کن تا که چشمانم سزاوارش شود
لایقم کن تا موفق دل به دیدارش شود
آرزو دارم تماشایش کنم چون آفتاب
از میان چشمه ی چشمش بنوشانندم آب
آب حکمت، آب رحمت، آب عمر جاودان
تا که من در بین دستانش کنم تقدیم جان
بارالها عاریم کن، از گناهان پاک پاک
تا بگویم العجل مولای من روحی فداک
شاعر کوچولو
شعرش که با روح من عجیب بازی کرد امیدوارم شما هم حظ کافی رو ببرید
این همه جلوه و در پرده نهانی گل من نی دروغ است٬ تو بی جلوه عیانی گل من
دیده را نیست لیاقت که شود زائر تو زانکه از دیده ی دل نیست نشانی گل من
عیب خورشید چه باشد که به شب نیست عیان تو که از روز ازل شمس جهانی گل من
دل اگر صاف بود آینه ی روی شماست دل کدر گشته که دور از همگانی گل من
گرچه این دل به شما کرده خیانت لیکن به خداوند قسم٬ ورد زبانی گل من
دیده و قلب و زبانم همه تسلیم شما زانکه در فقر دلم دُرّ گرانی گل من
من اگر صاف و اگر بی غل و بی غش بودم تو که غیبت به درازا نکشانی گل من
نی تو غیبت به درازا نکشانی هرگز تو خودت منتظر منتظرانی گل من
التماس دعا
یا علی
سوم خرداد نزدیک است و یاد شهیدانی که این روز را حماسه کردند گرامی و عزیز
تقدرم به روح بلند شهیدان آزادی خرمشهر و همه شهیدان اسلام عزیز
باز هم خرداد و حالی دیگر است چون نگین انگشتری را زیور است
سوم خرداد و روز فتح نور روز شور و افتخار است و غرور
روز مرگ ذلت و ویرانگی روز شور و غیرت و مردانگی
روز مردانی پر از ایمان و نور روز مردی چون جهان آرا غیور
روز همت روز چمران باکری چون بروجردی موحد باقری
روز مردانی چنان همت غیور با کلام یا علی کردند عبور
وه چه خوش گفت آن مسیحای زمان از دم او روشن است اینک جهان
گفته "ایزد کرده آزاد این دیار" این سخن بر قلب یاران شد قرار
کاش بودیم آن زمان در شهر خون شهر عشق با خدا، شهر جنون
کاش می دیدیم رمل و ماسه را بین ابروها رد قناسه را
کاش میدیدیم مهران در کجاست یا محل کوچ چمران در کجاست
کاش می دیدیم در مجنون چه شد پیکر صد پاره ی گلگون چه شد
کاش می دیدیم حاج احمد کجاست جان فدای ایزد سرمد کجاست
کاش می دیدیم معبر های مین رد قناسه نشسته بر جبین
کاش می دیدیم مردانی بزرگ ضربه ی یک نوجوان بر قلب گرگ
کاش می دیدیم ذکر نیمه شب ذکر یا حیدر مدد هاشان به لب
کاش ما هم یک بسیجی می شدیم سر بداران دوعیجی می شدیم
کاش ما هم مثل همت سر بدار می ربود از قلب ما زینب قرار
کاش ما هم جبهه بودیم آن زمان مثل صد پیر و هزاران نوجوان
کاش ما هم مثل چمران می شدیم سربدار بزم جانان می شدیم
کاش ما از عشق حرفی داشتیم پرده از این راز بر می داشتیم
راز عشق و راز شور و بندگی راز آزادی، سرود زندگی
کاش زهرا قلب ما را می ربود در دل ما از شهادت می سرود
کاش مهدی باز گردد از سفر تا ببینم روی ماهش یک نظر
بارالها بی نوایان رهیـــم در امید یک نظر زین درگهیم
شاعرکوچولو
حافظا ای همه عمر به رندی مشهور
کرده ای با غزلت انس و ملک را مسحور
شاعر عشقی و شعرت ز عسل شیرین تر
یار شیرین سخنان هستی و از زشتی دور
داده ای ملک سلیمان چو به شیراز لقب
کرده ی پیر و جوان را همگی مست غرور
سالها رفته از آن سال که رفتی اما
باورم هست که داری تو در این شهر حضور
کاش بودی که ببینی تو جوانانت را
که از این پاکدلان باز شوی غرق سرور
رادمردان جوانی که به روز شنبه
جمعشان هست ز الطاف الهی پرشور
سید انجوی آن پیر خرابات جوان
شده بر راهنمایی جوانان مأمور
تا یکی شنبه که تو خوبتر از من دانی
دستی از کفر که بود از خود شیطان مزدور
خواست تا سرد کند گرمی آن جمع ولی
بی خبر بود که بر ما شده مانند تنور
که دگر خام نمانیم و نمانیم عقب
ز شهیدان که همه زود رسیدند به نور
آرزومان شده سرمست شدن از باده
شهد شیرین شهادت گل زیبای ظهور
ای خدا شهد شهادت مکن از ما تو دریغ
گر مرا نیست لیاقت تو خدایی تو غفور
سلام ببخشید من یکم ! یکم که چه عرض کنم خیلی کم لطف شدم
آقا اومده شهر ما اونوقت من بی مهر هیچی ننوشتم
حالا هم دیر نشده این شعر رو یکی از دانشجوهای خوش ذوق شیرازی برای حضور آقا سروده
تقدیم به همه دوستان
گرچه شیراز خوب و زیبا بود آرزویش حضور آقا بود
گرچه شیراز فیض عالم داشت ابر بارانی تو را کم داشت
سالهای مدید منتظر است دستغیب شهید منتظر است
چشم در راه تو شکفته به باغ گل گلدسته های شاهچراغ
تا که قرعه به ناممان افتاد فال حافظ به کاممان افتاد
آمدی با شکوه زیبایی ای پیام آور شکوفایی
شهر ما سبز در کلامت شد سینه ها گرم السلامت شد
آمدی رهبر بهشت شدی عید تقویم سرنوشت شدی
آمدی ای سرود جانبازی بین دانشجویان شیرازی
ما که سرباز عرصه قلمیم جان نثاران حرمت حرمیم
جذبه انقلاب در دل ماست گرمی آفتاب در دل ماست
تو بگو تا که عزم راه کنیم روز بدخواه را سیاه کنیم
رهبرم تو زلال آینه ای سر و جانم فدای خامنه ای
دوستان تقدیم می کنم
دلت چه شد که از آن شورو اشتیاق افتاد ؟
چه شد که بین تو و من چنین نفاق افتاد ؟
زمان به دست تو پایان من نوشت آری
مسیر واقعه این بار، از این سیاق افتاد
دو رودخانه ی عشق من و تو شط شده بود
ولی دریغ که راهش به باتلاق افتاد
خلاف قاعده ی سرنوشت بود انکار
میان ما دو موازی که انطباق افتاد
جهان برای همیشه سیاه بر تن کرد
شبی که ماه تمام تو در محاق افتاد
شکر به مزمزه چون شوکران شود زین پس
مرا که طعم دهان تو از مذاق افتاد
خزان به لطف تو چشم و چراغ تقویم است
که دیدن تو در این فصل اتفاق افتاد
چه زندگانی سختی است زیستن بی عشق
ببین پس از تو که تکلیف من چه شاق افتاد
پس از تو جفت سرشتی و سرنوشتی من !
غریب واره ی تو ، تا همیشه تاق افتاد
تو فصل مشترک عشق و شعر من بودی
که با جدایی تو بین شان طلاق افتاد
هوای تازه تو بودی ، نفس تو و بی تو
دوباره برسرم آوار اختناق افتاد
به باور دل نا باورم نمی گنجد
هنوز هم که مرا با تو این فراق افتاد
استاد حسین منزوی
باور نمی کردم روزی شیراز را اینگونه بیابم...!
امروز فضای شیراز فضای "یا حسین " بود
امروز دوباره مادری شهادت فرزندش را به سرور نشسته بود...!
خواهری با چشمان اشکبار برای برادر جوانش هلهله می کرد...!
امروز مادری برای کودک خردسالش لالایی می خواند و او را در آغوش خاک به خوابی ابدی میسپرد
اما به گفته شهید آوینی
" پندار ما این است که ما مانده ایم و شهدا رفته اند اما حقیقت آن است
که زمان ما را با خود برده است و شهدا رفته اند...
امروز دوباره جوانی را می دیدی که می گریست چون از قافله شهدا جا مانده بود...!
امروز حال و هوای شیراز عجیب بود..
با یاد آخرین فریاد شهدا ٬ شهر از غریو " یا حسین " می لرزید..!
امروز حال شیراز دگرگون بود و زمزمه همه یاران به وصال نرسیده این بود:
شهدا مثل گل اند٬ ما خارهای دور و برش
آقاجون گل می خری بیا و با خار بخرش ...
به امید روزیکه ما نیز به جمع شهیدان راه حق بپیوندیم و چونان حر ٬ توبه کار و با رویی سپید
در مقابل مولایمان حاضر شویم.
التماس دعا
یا علی
باید ای دل اندكی بهتر شویم یا نه! اصلاً آدمی دیگر شویم
از همین امروز هنگام نماز با خدا قدری صمیمی تر شویم
سوء ظن در خوبی گلها بد است یادمان باشد كه خوش باور شویم
مثل رؤیای درخت و روح گل زیر احساسات باران تر شویم
با همه افسردگی امّیدوار آتش در زیر خاكستر شویم
زیر دست و پای داغ آفتاب مثل خواب لالهای پرپر شویم
سر باز نماز
در یكى از روستاهاى فیروزكوه ، جلسه بزرگداشت شهدا برپا بود و شهید امیر سپهبد
صیاد شیرازى به عنوان سخنران دعوت شده بود. پس از مداحى و چند برنامه مرسوم دیگر
از شهید صیاد خواستند سخنرانى بكند. ایشان پشت تریبون قرار گرفت و پس از شروع به
صحبت با نام خداوند تبارك و تعالى و درود و صلوات بر پیامبر و آلش (علیهم السّلام) فرمود:
روزى جلسه مهمى در مورد جنگ خدمت حضرت امام بودیم ، وقت نماز شد ، امام وضو گرفت
و به نماز ایستاد و ما هم به تبع امام فهمیدیم وقت نماز است و نماز بر همه چیز ترجیح دارد.
بعد شهید صیاد شیرازى با اشاره به وقت نماز به حضار فرمود: الان هم وقت نماز هست اگر
خواستید بعد از نماز براى شما سخنرانى مى كنم. صحبت را تمام كرد و صفهاى نماز
تشكیل شد و همانجا در اول وقت نماز جماعت برپا شد
دستشان درد نکنه٬ انشالله که شما هم استفاده کنید و خوشتون بیاد:
دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان، بساطش را پهن کرده بود، فریب می فروخت.
مردم دورش جمع شده بودند، هیاهو می کردند و هول می زدند و بیشتر می خواستند.
توی بساطش همه چیز بود: غرور، حرص، دروغ و خیانت، جاه طلبی و قدرت.
هرکس چیزی می خرید و در ازایش چیزی می داد. بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند
و بعضی پاره ای از روحشان را. بعضی ها ایمانشان را می دادند و بعضی آزادگی شان را.
شیطان می خندید و دهانش بوی گند جهنم می داد. حالم را بهم زد، دلم می خواست
همه ی نفرتم را توی صورتش تف کنم.
انگار ذهنم را خواند، موذیانه خندید و گفت: من کاری با کسی ندارم، فقط گوشه ای
بساطم را پهن کرده ام و آرام نجوا می کنم، نه قیل و قال می کنم و نه کسی را مجبور می کنم
چیزی از من بخرد، می بینی آدم ها خودشان دور من جمع شده اند.
جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزدیکتر آورد و گفت: البته تو با اینها فرق می کنی.
تو زیرکی و مؤمن. زیرکی و ایمان آدم را نجات می دهد. اینها ساده اند و گرسنه.
به جای هر چیزی فریب می خورند.
از شیطان بدم می آمد، حرف هایش اما شیرین بود. گذاشتم که حرف بزند.
و او هی گفت و گفت و گفت. ساعت ها کنار بساطش نشستم. تا اینکه چشمم
به جعبه ای عبادت افتاد که لابه لای چیزهای دیگر بود. دور از چشم شیطان آن را
برداشتم و توی جیبم گذاشتم. با خودم گفتم: بگذار یک بار هم که شده کسی
چیزی از شیطان بدزدد. بگذار یک بار هم او فریب بخورد.
به خانه آمدم و در جعبه ی کوچک عبادت را باز کردم. توی آن اما جز غرور چیزی نبود.
جعبه ی عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت. فریب خورده بودم.
دستم را روی قلبم گذاشتم، نبود. فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جاگذاشته ام.
تمام راه را دویدم، تمام راه لعنتش کردم، تمام راه خدا خدا کردم. می خواستم یقه ی
نامردش را بگیرم، عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم.
به مبدان رسیدم. شیطان اما نبود.
آن وقت نشستم و های های گریه کردم، از ته دل.
اشک هایم که تمام شد، بلند شدم، بلند شدم تا بی دلی ام را با خود ببرم،
که صدایی شنیدم...صدای قلبم را.
پس همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم. به شکرانه ی قلبی که پیدا شده بود.
التماس دعا
یا حق
قسمت شد تا یه شعر از شاعر کوچولو به دستم برسه
البته یه شعر هم از یه دوست دیگه به دستم رسیده که هر دو رو می زنم
البته خود شاعر کوچولو هم قبول داره که شعرش در مقابل شعر دیگران.......
به هر حال هر دو رو می زنم
اول شعر دوستی که به دستم رسیده
از باغ میبرند چراغانیات کنند
تا کاج جشنهای زمستانیات کنند
پوشاندهاند "صبح" تو را "ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانیات کنند
یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار میبرند که زندانیات کنند
ای گل گمان مبر به شب جشن میروی
شاید به خاک مردهای ارزانیات کنند
یک نقطه بیش فرق "رحیم" و "رجیم" نیست
از نقطهای بترس که شیطانیات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه است که قربانیات کنند
فاضل نظری
خیلی زیبا بود نه؟!
شعر شاعر کوچولو در این حد نیست ولی بد هم نیست
ای بغض نشکفته بیا راه نفس را باز کن
این قصه ناگفته را با اشک من آغاز کن
ای اشک از چشمان من رحل اقامت را ببند
ای دیده با این اشک از دنیای غم پرواز کن
بد کرده ام با چشم خود٬ در حق دل کردم جفا
بستم دو دست پای خود٬ بازآ و امشب باز کن
بازآ و بگشا بند پا٬ بر دیده ها حرمت بنه
از قلب خود پوزش بخواه٬ بر بال دل پرواز کن
بازآ و بر غم خنده کن٬ هر غصه ای را بنده کن
بر ساقی و مطرب بگو آهنگ شادی ساز کن
التماس دعا
یا علی
«..... روزها گذشت و و گنجشک با خدا هيچ نگفت . فرشتگان سراغ او را از خدا ميگرفتند
و خداوند هر بار به آنها اينگونه پاسخ ميداد : می آيد ، بالاخره می آيد ، من تنها گوشی هستم
که غصه هايش را می شنود و يگانه قلبی ام که دردهايش را در خود نگه می دارد.
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنيا نشست .
فرشتگان چشم به لبهايش دوختند .
گنجشک هيچ نگفت ،اما خدا لب به سخن گشود :
با من بگو از آنچه سنگينی سينه ی توست !
گنجشک گفت : لانه ی کوچکی داشتم ،
آرامگاه خستگی هايم بود و سرپناه بی کسی هايم !
تو همان را هم از من گرفتی !
اين طوفان بی موقع چه بود ؟؟؟؟
از لانه ی محقرم چه می خواستی ؟؟؟
کجای دنيا را گرفته بود ؟؟؟ !!!
.... و سنگينی بغض راه بر کلامش بست .
سکوتی در عرش طنين انداز شد .
فرشتگان همه سر به زير انداختند .
خدا گفت : ماری در راه لانه ات بود ، خواب بودی ،
باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند ؛ آنگاه تو از کمين مار پرگشودی!
گنجشک خيره در خدايی خدا مانده بود .
و خداوند ادامه داد : و چه بسيار بلاها که به واسطه ی محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته ،
به دشمنی ام برخاستی !
اشک در ديدگان گنجشک نشسته بود . ناگاه چيزی در درونش ريخت و های های گريه هايش
ملکوت خدا را پر کرد . »
برگرفته از کلبه آسمان
شهری که حافظ داره٬شهری که به سعدی و ملاصدرا می نازه ولی خدایی اگه اینها رو نداشت
چی میشد؟ البته فکر کنم الان تن اونها هم داره تو گور می لرزه!!
احتمالا حافظ از گفتن ابیاتش نادمه و سعدی و ملاصدرا هم خوشحالند که عمرشون رو در این
شهر نگذروندن!!
آخه نمی دونید که توی این شهر چه خبره.....
اینجا اگه یه بارون بیاد شهر تعطیله!!!!! برق٬ آب٬ تلفن٬ تلویزیون٬ گاز٬ اصلا همه چی قطع میشه
برف که هیچی اصلا نگو................... خیابون میشه آینه
فکر کنم مسئولین شهر تو زمستون قرآن به سر می گیرن که برف نیاد..
برای مترو الان دو ساله خیابون اصلی شهر بسته است
این از عمرانه شهر...
از لحاظ فرهنگی هم فقط فرهنگ فرنگی اینجا برقراره!!!
خیلیها تو خونه هاشون شراب میسازن
اصلا اینجا یه جوریه.......مردمش تنبل و بی حال
مغازه ها تازه ساعت ۹-۱۰ باز می کنن
آرزو به دلم مونده یه کنسرت درست و حسابی اینجا برگزار بشه
هر سال سیمین غانم کنسرت داره ولی استاد انتظامی نه
کنسرت رسول عشق و امید تو فرانسه خاطر خواه داشت و اجرا شد ولی اینجا نه!!
نمایشنامه های مذهبی رو اینجا نشون نمی دن
فکر کنم می ترسن مردم منح