خیلی دلم گرفته بود، وقتی آدم یکجایی غریبه، یه شبهایی خیلی دلش می گیره.دلم می خواست یه جایی بریم...به هرکسی که توی قم می شناختیم و می شد بریم خونه اش زنگ زدیم...ولی........ولی هیچ کس نبود!!! عجیب بود و کمی حرصمون رو در آورد!! چون صبح دستم بدجور بریده بود و درد بدی داشت تصمیم گرفتیم بریم درمانگاه!! از جلوی حرم رد شدیم....هرکسی از حرم میومد بیرون گل بدست داشت!! خیلی لذت بخش بود و کمی هم وسوسه برانگیز! ولی رفتیم درمانگاه!!موقع برگشت طاقت نیاوردیم و رفتیم توی حرم..........

تا بحال حرم رو اینطوری ندیده بودم!یه فضای خاص داشت!درسته های مولودی خوان با گل و شیرینی وارد حرم می شدند!نور سراسر حرم رو پرکرده بود! همه مشغول بودند...نه کسی کف می زد و نه کسی هلهله می کرد اما همه شاد بودند و شادی رو می شد از وجنات همه فهمید...

شادی....اشک....یه حس ناشناخته که اسمی نداشت....و یه دنیا آرزو

آخرین زمزمه هایی که از هیاهوی حرم توی ذهنم طنین انداز شده اینه:

عمه سادات سلام علیک                       روح عبادات سلام علیک