داغ

داغم کرد تا آبدیده ام کند

اما من

این روزها

قطره

    قـ ـطـ ـر ه

                آبـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                                                             می شوم

--------------------------------------------------------------------------

غصه ای دارم بر دلم به بزرگی کوه

بغض بی حیا، راه نفسم را بسته بود . در مسیر حرم بانو پیش می رفتم که چشمم به جمله ای خورد

یا شاید نخورد!

شاید بانو به ذهنم انداخت!

نمی دانم! هرچه بود عنایتی بود که آرامم کرد! خیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلی

می خواهم همه جای خانه بزرگ بنویسمش!

می خواهم همه جا بنویسم

                                         ألیس الله بکاف عبده!

زندگی

این روزها فهمیده ام

زندگی یعنی

گرفتن تصمیم

                در

                      لحظه

عمل به تکلیف

دیشب داشتم برای بار...! نمی دونم برای بار چندم! چون عاشق این فیلمهام و هرچی هم می بینم سیر نمی شم

حماسه مجنون، دکل، سجاده آتش، افق

اصلا از دیدن اینها خسته نمی شم! و نمی دونم هرکودومشونو چند بار دیدم

دیشب داشت حماسه مجنون رو نشون می داد. آخر فیلم، وقتی اسماعیل داشت شهید می شد، یه جمله گفت که خیلی منو به فکر فرو برد

گفت: حاجی! تو رو به فاطمه زهرا(س)، من به وظیفم عمل کردم؟

این خیلی مهمه! ما خیلی وفتها یادمون می ره وظیفه ما چیه! همش سعی می کنیم کمکاری های خودمون رو به گردن دیگران بندازیم یا لااقل با اونها تقسیمش کنیم

من اگر بداخلاقم، بخاطر اینه که بقیه ...

اگر کم کاری می کنم آخه بقیه هم...

اگر دروغ می گم، آخه بقیه...

برای همه اشتباهامون، علت رو در بقیه جستجو می کنیم نه در خودمون

اما اگر به این فکر کنیم که وظیفه ما تو این موقعیت چیه، اونوقت خدایی دنیا گلستون می شه

قبول ندارید؟