نو روز

نوروز هم آمد اما روزگار دل من نو نشد!

دلم هنوز آنقدر کوچک است که می گیرد از دست آدمهایی که دنیایشان به وسعت محدوده دیدشان هم نیست.

از دست خودم کلافه می شوم

یکی هم نیست به من بگوید: بشر! بیخیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــال

به لقمان گفتند چگونه به این مقام رسیدی؟ گفت: امانتداری، صداقت و سکوت درباره آنچه به من مربوط نبود*

گاهی باید کر باشم. گاهی باید کور! اما نمی دانم محدوده کری و کوری ام کجا باید باشد! 

کور بودن زیادی، گاهی باعث می شود جلوی منکر علنی را نگیریم و کر بودن اشتباهی، می گذارد غیبت مسلمانی را بکنند و سکوت کنیم و بگذاریم سیل تهمت ها هم روان شود!

کاش خدا نشانم بدهد کجا باید چگونه باشم.

اللهم ارزقنا بصیرت فی دینک

-------------------------------------------------------------

پ ن1: تفسیر مجمع البیان. ذیل آیه 12 سوره لقمان

پ ن2: از همه دوستانی که عنایت کردند سپاسگزارم و عذر تقصیر محضر همه شان دارم. ان شالله جبران مافات می کنم