رقیه
رقیه در لغت یعنی غنچه گل نشکفته ی نارس
نام فاطمه صغیره اباعبدالله را رقیه گذاشتند. شاید بعد از شهادتش
خودش یک دنیا روضه است. نیست؟
+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۹ آذر ۱۳۹۱ ساعت 14:7 توسط آسمان آبی
|
با اجازه سهراب...دفتری دارم من/ خورده هوشی/ سرسوزن ذوقی/ گاه این شاعرک خسته ی من زمزمه ای می سازد/ می نویسم اینجا/ که به آهنگ سرودش دل تنهاییمان تازه شود!!
نوشتههای پیشین
- آبان ۱۳۹۵
- مهر ۱۳۹۵
- مهر ۱۳۹۴
- مرداد ۱۳۹۴
- بهمن ۱۳۹۲
- دی ۱۳۹۲
- آذر ۱۳۹۲
- آبان ۱۳۹۲
- مهر ۱۳۹۲
- شهریور ۱۳۹۲
- خرداد ۱۳۹۲
- اردیبهشت ۱۳۹۲
- فروردین ۱۳۹۲
- اسفند ۱۳۹۱
- بهمن ۱۳۹۱
- دی ۱۳۹۱
- آذر ۱۳۹۱
- آبان ۱۳۹۱
- مهر ۱۳۹۱
- شهریور ۱۳۹۱
- مرداد ۱۳۹۱
- تیر ۱۳۹۱
- خرداد ۱۳۹۱
- اردیبهشت ۱۳۹۱
- فروردین ۱۳۹۱
- اسفند ۱۳۹۰
- بهمن ۱۳۹۰
- دی ۱۳۹۰
- آذر ۱۳۹۰
- آبان ۱۳۹۰
- مهر ۱۳۹۰
- شهریور ۱۳۹۰
- مرداد ۱۳۹۰
- تیر ۱۳۹۰
- خرداد ۱۳۹۰
- اردیبهشت ۱۳۹۰
- آرشيو
آرشیو موضوعی
پیوندها
- فاطمه/ رفیق فابریک
- مصباح
- نفوذی
- بـِ ـ ـرَنج
- حقیقت محض
- آری مرا بسوزان
- صدای سکوت
- وبلاگي براي حق/استاد رائفي پور
- سه الف
- درددل های من
- گلصنم
- ظهور قدرت/دیدبان
- عمارعلی
- مهتد
- مازیار بیژنی/ کاریکاتور
- سو
- روزهای پرتقالی
- میرزا نمرده است
- همراز شقایق
- و ما ادراک...
- روز مبادا
- تا ملکوت
- سنگر باقیمانده
- سبز علویان
- حيدريون
- چراغ راه
- سكوت دل
- شاید این جمعه بیاید...
- رد پاي عشق
- نمي دونم بگم يا نگم...
- طهورا
- زیر یک سقف
- ریشه های استوار
- خاكريزهاي خط مقدم
- بیقراری ها
- مهمان خدا
- جامونده از شهدا
- با افلاکیان
- خاطرات تبلیغ
- نگاه دیگر
- هنوز
- ادب بندگی
- نور الله(مطالعات مهجزات قرآن)